‘Ik blijf nog even’

Woensdag 30 mei 2018

De 33-jarige Joost Cozijn – in het dagelijks leven projectmanager bij een productiebedrijf voor automobielonderdelen – speelt al zo’n zestien jaar in de selectie van WVC (voorheen Alkmania). Bijna de helft van zijn leven. En hij weet het zeker: hij plakt er nog een jaartje aan. ‘Ik heb ooit gezegd dat dit mijn laatste jaar was, maar het is nog te leuk, ik blijf nog even.’

Toen hij een jaar of negen was begon Joost met voetballen. Op zijn zeventiende debuteerde hij in de selectie. De linksbuiten – of linksvoor – heeft ooit een tijdje in de verdediging gestaan, maar dat is niet een van zijn favoriete posities. ‘Mijn hoogtepunt? Kampioen worden met het tweede, zo’n zes jaar geleden. We hadden drie wedstrijden de kans. De eerste verprutsten we. We speelden tegen Wilhelmus en verloren op een treurige manier. Alles was erop gericht dat we het gingen halen: we hadden een bus supporters mee, bier, bloemen, maar we verzuimden alleen even kampioen te worden.’

‘De mannen van Wilhelmus zwaaiden ons uit. Ze hebben er zelfs een filmpje van gemaakt en op YouTube gezet. We hebben het er daarna nog regelmatig met ze over gehad, reden tot herinneringen ophalen. Uiteindelijk konden we er natuurlijk wel om lachen.’ De wedstrijd erna lukte het gelukkig wel. ‘Grappig, ik weet niet eens meer tegen wie we toen moesten spelen. Het was een belangrijke wedstrijd en ik scoorde de openingsgoal. Ja, daar denk ik met plezier aan terug.’

Joost kijkt al uit naar het komende seizoen. ‘Doordat we de laatste jaren een zaterdag- en zondag eerste elftal hadden, waren de talenten verdeeld over twee teams. Onlangs was de discussie: of we met zijn allen op zaterdag of op zondag gingen voetballen. Persoonlijk had ik geen echte voorkeur, als het maar weer één eerste team werd. In je vlaggenschip moet je gewoon de beste elf hebben voetballen.’