Historie


Clubgeschiedenis

WVC, Weteringse Voetbal Combinatie, is ontstaan uit de fusie tussen SVOW en Alkmania in 2015. In 1977 was de naamwijzing Weteringse Boys naar Alkmania.

De Rooms Katholieke Voetbal Vereniging ‘Weteringse Boys’ werd opgericht op 15 november 1945 en ging de competitie in met drie seniorenelftallen. Een aantal dat later werd uitgebreid tot vier en in de loop der jaren uitgroeide tot acht teams. Weteringse Boys was de opvolger van Majella.

Het terrein waar de nieuw opgerichte vereniging ging spelen was een stuk land van boer Hulsebosch te Oude Wetering. Ter indicatie: rij de Baan af, langs de Googermolenweg richting Weteringbrug en dan het stuk land aan de rechterhand dat inmiddels al weer jaren volgebouwd is met huizen.

In de beginperiode kon er bij gebrek aan kunstlicht alleen overdag getraind worden. ’s Winters werd er gelopen op straat of getraind boven op zolder van de toenmalige jeugdherberg ‘de Meerkreuk’ of in de schuren van de meelfabriek. Het gebeurde in die tijd zelfs dat de secretaris op vrijdagavond nog op geld uit moest, omdat er geen bal meer aanwezig was waardoor het eerste elftal niet kon voetballen.

Ondanks al dat improviseren slaagde de RKVV Weteringse Boys erin om in deze beginperiode verschillende keren kampioen te worden: in 1951 van de tweede klasse Leidse Voetbal Bond, een prestatie die in 1956 werd herhaald. Beide keren gebeurde dit onder leiding van trainer Co Turk, die later ook voorzitter werd.

Andere trainers in die beginperiode luisterden naar de namen Piet Verdel, Will Dijkman en Wim van de Bosch. Allemaal moesten zij improviseren. Zo werd er onder andere getraind op ‘de koebocht bij Hulsebosch’, waar wat lampen waren opgehangen, in het Centrum in Nieuwe Wetering en in de gymzaal aan de Populierenstraat in Roelofarendsveen.

In 1964 verhuisde de vereniging naar het complex aan de Sportlaan. Hier kreeg men de beschikking over een kleine trainingshoek: de hoek waar anno 2015 de kantine en de kleedkamers staan. Na trainers als Peter Sieval en Jan Blom was het Jan van Soest die in 1966 de seniorenselectie onder zijn hoede nam. Onder zijn leiding slaagde de RKVV Weterings Boys erin de tweede klasse LVB definitief achter zich te laten door in 1971 kampioen te worden. Van Soest zei over die periode: ‘Het was mijn mooiste tijd, ik was fanatiek met trainen, je wilde je bewijzen. Voor het geld hoefde het eigenlijk niet, dat was er immers niet. Maar het was één grote familie. Ik heb er mijn doop als trainer gehad met de mooiste herinneringen.’

Het jonge team met een grote inbreng van A-junioren kwam daarna uit in de 1e klasse van de LVB. De enige echte derby tegen DOSR werd weer in ere hersteld. Trainers in deze periode waren Klaas de Boer (1971-1973) en Co van Vessem (1973-1974). De laatste mocht de oliecrisis trotseren en was op het openbaar vervoer aangewezen om op zondagen het eerste team te coachen. In 1977 werd de naam RKSVV Weteringse Boys omgezet in Sport Vereniging Alkmania, kortweg SV Alkmania. En datgene wat onder de oude naam niet lukte, werd nu wel bereikt: promotie naar de KNVB.

Onder de nieuwe naam Alkmania heeft de vereniging weinig verloop onder de trainers gehad. Alleen het eerste jaar bracht wat rumoer toen Frits Massee (Brambila) vertrok en Jan van Leeuwen het seizoen voor hem afmaakte. Daarna was het zeven jaar lang, van 1978 tot 1985, Wim Mugge die de seniorenselectie trainde en coachte, met Jan Roessen als verzorger. Mugge: ‘Achteraf kijkend zeg ik dat ik een jaar te lang ben geweest, maar dat het wel een fantastische tijd is geweest. Ook omdat het mijn eerste tijd als hoofdtrainer was. We hadden slechte lichtmasten en een slecht trainingsveld, er werd zelfs getraind op het trapveldje bij Deen (bij de Meerkreuk). Maar alles kon bij de jongens. Er werd veel gedaan en dat heeft mij steeds aangegrepen om te blijven. Het zijn echt heel leuke jaren geweest.’

Henk Swaak werd met ingang van augustus 1985 de nieuwe trainer van de seniorenselectie, dat jaar werd er ook gestart met de renovatie van het sportpark en de nieuwbouw van de kantine en kleedkamers. Met ingang van het seizoen erop werd Jos Cozijn de nieuwe trainer van het eerste elftal. Dit bleef hij tot aan het einde van het seizoen 1992-1993, in die periode komt het elftal terug in de 4e klasse. Jos over deze periode: ‘Ik had weliswaar een moeilijke start waarvan ik persoonlijk veel geleerd heb, maar de teamgeest en instelling kregen die beloning waar men recht op had: promotie. Dat ging echt op een voor Alkmania typerende manier: met inzet en die beslissende goal, twee minuten voor tijd in die beslissende wedstrijd. Dat waren mooie momenten in mooie jaren.’

In de jaren erna slaagde men erin om in de 4e klasse te blijven, al spande het er wel eens om. Zoals in het seizoen 1992-1993 toen er zelfs beslissingswedstrijden moesten worden gespeeld tegen SJZ en Randstad Sport. Het was ook het seizoen dat Kees van Rijn als assistent-trainer bij de senioren betrokken was. Hij nam in 1993 de taak op zich om met de selectie senioren door te gaan. Kees: ‘Toen ik begon als assistent-trainer bij de vereniging wist ik zeker niet dat ik uiteindelijk hoofdtrainer zou worden. Ik heb het wel als een voordeel ervaren dat ik hierdoor de spelers beter leerde kennen. Hierdoor wisten we wat we aan elkaar hadden.’ In zijn eerste jaar moest het team een stap terug doen (degradatie), het seizoen erop keerden de heren via de nacompetitie weer terug in de 4e klasse KNVB.

In het seizoen 2005-2006 werd het eerste elftal onder leiding van trainer Loek Hendriks kampioen van de vierde klasse. Twee duels voor het einde van de competitie werd de uitwedstrijd bij MMO gewonnen (0-4), waarmee de titel een feit was. Drie seizoenen in de derde klasse volgde. Met Ronald Rosdorff als hoofdtrainer voor de groep degradeerde het vlaggenschip in het seizoen 2008-2009 naar de vierde klasse. Inmiddels had de club in 2008 de beschikking gekregen over een kunstgrasveld. Het tweede veld werd verlegd, het natuurgras maakte plaats voor kunstgras. Ook een gedeelte van het trainingsveld werd voorzien van kunstgras en omheind met hekken en vangnetten: daarmee had de vereniging een eigen voetbalkooi.  Het seizoen 2010-2011 werd afgesloten met een kampioenschap, de derde klasse was weer een feit. Trainer Rosdorff werd opgevolgd door René Ras, die twee seizoenen aanbleef. Hij werd op zijn beurt opgevolgd door Paul Pikaar.

Weteringse girls
Op 7 oktober 1971 stelt voetballer en bestuurslid Hans de Koning binnen zijn eigen bestuur voor om een damesafdeling op te richten. Na enige aarzeling gaat het bestuur akkoord, maar Hans moest het zelf opknappen en geld mocht het Weteringse Boys niet kosten: Weteringse Girls was een feit. Er werd een damesbestuur onder leiding van Hans de Koning opgericht, de contributie werd vastgesteld op 2,50 gulden per maand, af te dragen op de training.

Na een oproep in het clubblad reageerden er direct zo’n vijfendertig dames die weleens een balletje wilden trappen. Verdeeld over een A- en B-selectie werd er onder leiding van Hans gewerkt aan tactisch inzicht en techniek. De conditionele training werd verzorgd door Jan van der Berg. De gemiddelde leeftijd van de A-selectie lag op 15,5 jaar.

Pas in maart 1972 startte de door de KNVB officieel ingestelde damescompetitie. Tot die tijd had men zich beziggehouden met het spelen van oefenwedstrijden. Oefenduels die de meisjesjeugd nog langer moest spelen voordat de eerste jeugdcompetitiewedstrijd een feit was.

Gebrek aan ruimte, de grootste sta-in-de-weg bij de goede ontwikkeling van het Leidse damesvoetbal, speelde bij Weteringse Boys geen rol. Hans de Koning wilde niet dat de dames op een vroeg tijdstip moesten spelen. Om financieel rond te komen wilden men namelijk entree gaan heffen bij de wedstrijden van het eerste damesteam en om 10.00 uur ’s ochtends kwam er geen mens kijken. Met uitzondering van enkele toernooien, is het nooit gekomen van entreeheffing. Voor gebruik van het veld hoefden de dames geen huur te betalen. Als tegenprestatie moesten de meisjes en dames wel helpen in de kantine en bij het schoonmaken, iets waar ze nooit te beroerd voor waren. Bovendien zorgden zij voor wat meer gezelligheid in de kantine.

Landskampioen
Al in het tweede jaar bereikten onze dames een gedeelde eerste plaats. Het jaar daarop kenden onze dames het eerste kampioenschap met een recorddoelgemiddelde van 123 voor en twaalf tegen. In één wedstrijd werd zelfs 21 keer gescoord. Doordat het damesvoetbal slechts één afdeling kende, was er geen overgang naar een hogere klasse mogelijk. Wel werd gestreden om het algehele afdelingskampioenschap, de kampioen van zaterdag tegen die van zondag. De winnaar van deze wedstrijd streed dan om het districtskampioenschap. Wie deze wedstrijd won kon zich tijdens een toernooi meten met de overige districtskampioenen in een strijd om de felbegeerde landstitel. Onder de trainers Hans en Karel de Groot werd dit tijdens de periode van 1976 tot 1978 niet behaald.

Gelijk met het veranderen van de naam in Alkmania en het vormen van één bestuur voor zowel de mannen als de vrouwen, braken de tot nu toe succesvolste jaren van onze dames aan. Onder trainer Aad de Jong bereikten onze dames tweemaal het landskampioenschap. De eerste keer gebeurde dit op 9 juni 1979 in Delft. Voor een vijftienhonderd koppig dolenthousiast publiek, waaronder velen uit Oude Wetering, werd heel acceptabel spel op de mat gelegd. In de finale tegen AFC ’34 uit Alkmaar speelden de dames van Alkmania de sterren van de hemel: een 4-0 winst was het resultaat. ‘In technisch opzicht had Alkmania een zeer sterke prestatie afgeleverd’, schreven enkele kranten. ‘Landstitel volkomen terecht naar Alkmania’, schreven andere. De prestaties van onze dames bleven niet onopgemerkt. Veel speelsters speelden bij vertegenwoordigende elftallen zoals het Leidse selectieteam. Daarnaast werden vier dames uitgenodigd voor het Nederlands elftal.

Meer erkenning nog kreeg de club middels een uitnodiging om op 5 augustus 1979 een wedstrijd in het Olympisch stadion van Amsterdam te spelen tegen het Nederlands dameselftal. De wedstrijd was een voorwedstrijd van de finale van het Amsterdam 704 toernooi. Het duel ging slechts met 2-1 verloren. Het jaar erop stonden de dames voor de zware klus om de nationale titel te verdedigen. In Wehl kwam Alkmania helaas te kort om voor de tweede keer de landstitel te winnen. Wat overbleef was een wedstrijd in de Kuip en een trip naar Duitsland waar gespeeld werd tegen de Duitse kampioen SSG09 Bergisch Gladbach. Hierna stopte de oudere garde ermee en moest de nog onervaren jeugd het vlaggenschip verdedigen. Bovendien liep door het ontbreken van een (vrouwelijke) vertegenwoordiger in het bestuur de aandacht voor de damesafdeling terug; ingrediënten voor een wat mindere periode.

De keuze om twee klassen lager te gaan spelen was niet onverstandig. Alkmania behaalde regelmatig een plaats in de subtop. De sfeer en de gezelligheid bleef. Niet in de laatste plaats was dit te danken aan de trainer van die tijd: Jan Hoogenboom. Met volle overgave wist hij zijn enthousiasme over te brengen op de dames in die toch wel moeilijke periode. Hij bekommerde zich niet alleen om het eerste team maar om alle teams. Het spreekwoordelijke gezegde: ‘Hij kan z’n bed er wel neergooien’, ging hier zeker voor op.

In het seizoen 1994-1995 werd het eerste dameselftal onder leiding van George Verdel kampioen van de tweede klasse. Aad van der Meer volgde hem op als trainer.

In het seizoen 2012-2013 lukte het dames 1 onder leiding van trainer Eric van der Krans om te promoveren naar de tweede klasse, een prestatie die het elftal een seizoen later (2013-2014) via promotiewedstrijden wist te herhalen waardoor de eerste klasse het podium is waarop anno 2015 wordt geacteerd.

In 2013 werd een samenwerking aangegaan met buurvereniging DOSR middels het opzetten van een Alkmania DOSR Combinatieteam. Dit ADC-team, dat uiteindelijk een seizoen zou bestaan voordat het weer werd opgeheven, bestond uit speelsters van dames 1 van DOSR en speelsters van dames 2 van Alkmania.